the land of smile

هر خارجی به محض ورود به تایلند انتظار دارد تا از ابتدای ورود خود لبخند را در چهره مردم

 این دیار رویت کند که البته این چنین نیز هست.خنده و یا لبخند بدون مقدمه شاید در

 کشورهای دیگر با تعجب و یا فکر غلطی برای مخاطب باشد ولی در تایلند خنده و

لبخند بخشی از طبیعت انسان های این دیار را تشکیل داداه است.

لبخند تایلندی ها معانی مختلفی دارد.

تایلندی ها اگر خوشحال باشند می خندند.

برای عذرخواهی نیز از لبخند استفاده می کنند.

 برای تشکر نیز لبخند می زنند.

 در صورت خجالت زدگی خنده ی مخصوص خود را دارند که نشانگر شرمندگی است.

خنده ی دیگری که بعضا تایلندی ها در مواقعی که مشکل دارند و یا عصبانی هستند می کنند

 که این عمل باعث می گردد که بعدا پشیمان نباشند

 و یا احتمالا حرف بدی را به کسی نگفته باشند.

سلام تایلندی:(وی)

وی صهبایی

"Sawatdee Kha"

"وی" تنها سلام بدون به کار بردن لفظ سلام نیست بلکه به عنوان یک عمل محترمانه نیز قلمداد

می شود . اصولا این حرکت و یا عمل ساختار اجتماعی تایلندی ها محکمتر نشان می دهد .

این عمل بسیار ساده و مشخص است. دو کف دست به هم چسبیده می شود و انگشت ها

به طرف بالا قرار می گیرد . و سپس دو انگشت شصت به طرف نوک بینی برده می شود.

 این عمل وی یا سلام و احوالپرسی به وسیله ی حرکت دست ممکن است برای اشخاص

و یا همچنین احترام به مجسمه های بودا و یا معابد نیز به کار برده شود.

برای انجام دادن عمل "وی" در مقابل مجسمه های بودا و یا مانکها بدین ترتیب عمل می شود

که خود در مقابل مانک به زانونشسته و سر خود را کمی پایین آورده و دستهای خود را که

بهم چسبیده به مقابل صورت می آورند.چسبانیدن دستها به یکدیگر به معنای خالی بودن

 دست از هر گونه صلاح می باشد و معمولا کسانی که در مرتبه بالاتری در جامعه قرار گرفته اند

‌ به زیر دستان خود "وی" نمی کنند.

شخص پادشاه تنها در مقابل رهبران بودا و مانکها احترام می کند. وی این عمل که به

منزله سلام می باشد از دوران کودکی به آنها آموزش داده می شود و لذا برای آنها

 مشکلی نیست اما برای خارجیان که به تایلند می آیند بعضا به صورت غلط و یا احترام

به زیر دستان که معمول نیست انجام می گیرد.

مقاله زیر ترجمه بخشهایی از کتاب زندگی هر روزه تایلند به نوشته نیل مالدر است که در احوال

خصوصیات آداب و رسوم فرهنگی تایلندیها نگاشته شده است.

نیل مالدر یک متخصص جامعه شناس است و به مدت ۶ سال در تایلند زندگی می کرده است.

وی کتاب خود را با این جملات به پایان می رساند که من تایلند را در حالی ترک می کنم که

 یک دوستی عمیق به وجود نیاورده ام.

به اعتقاد وی اغلب دیدارکنندگان از تایلند نیز اگر صراحت داشته باشند در پایان دیدارشان چنین

 نظری ارائه خواهند داد.وی در کتابش مینویسد:هر تایلندی چنانکه خود توصیف میکند

خواستار یک دوستی واقعی تا مرگ می باشد اما حتی برای تایلندیها یافتن چنین دوستیهای

عمیقی اسان نیست.

تایلندیها به زحمت انداختن دیگران را با مشکلات شخصی خود نمی پسندند.حتی اگر فردی

عمیقا نیازمند به کمک باشد از درخواست آن امتناع میکند.

تایلندیها یک شروع آرام و سرد را در روابط ترجیح میدهند. چنین آغازی در روابط دوستانه تنها

در شرایطی که همه چیز مناسب باشد،ممکن است به یک دوستی عمیف تر گسترش یابد.

تایلند یکی از کشورهای جنوب شرق آسیا محسوب میشود که کمترین تاثیر را از غرب به خود

 پذیرفته است. ارزشهای فرهنگی و رفتارهای مورد قبول این ملت کاملا متفاوت با آنچه در غرب

 معمول است می باشد.

بهتر است در صورت تمایل برای دوستی،طرفین،(فرنگی و تایلندی)مسائل را به آرامی و بدون آنکه

 سعی در قضاوت در ارزشهای یکدیگر نمایند،بپریزند و روابط خود را در حد یک دوستی ساده

بدون آنکه در سرعت بخشیدن به گسترش آن کوشش نمایند،ادامه دهند.

تایلندیها هدیه دادن و گرفتن را بسیار دوست دارند و هدایای خود را معمولا به زیبایی بسته بندی

می کنند. در بعضی جوامع باز نمودن کادو در مقابل شخص هدیه آورنده،نشانه ادب است،

اما تایی ها این گونه تصور میکنند که باز کردن و پاره کردن بسته بندی زیبای هدیه در مقابل

شخص هدیه آورنده رفتار ناپسندی است.دلیل دیگری که تایلندی مایل نیست هدیه را در مقابل

شخص بازکند،این است که شاید مجبورشود در عین نپسندیدن هدیه تظاهر به دوست داشتن آن کند

 و چنانکه خود می گویند از سلیقه هدیه آورنده تمجید کند،

در حالیکه چهره اش، نشانگر عدم رضایت او باشد.